Piet Revet

    Johan Reijenga
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    Door Johan Reijenga in de groep Wie Schrijft Die Blijft 87 dagen geleden

    Ik denk terug aan het jaar 1984. Het jaar dat ik mijn opleiding Economische Wetenschappen en Recht begon aan de Nieuwe LerarenOpleiding in Delft. Enige jaren later zou de school opgaan in de Hogeschool Rotterdam.

    Na te zijn geslaagd voor de HAVO met een 4 voor wiskunde op de eindlijst was het wel een enorme uitdaging in mijn nieuwe opleiding: het vak economische wiskunde.

    De rots in de branding voor menig student in de opleiding was Piet Revet. Piet was naast docent economische wiskunde ook de hoofddocent van die opleiding. Wat we nu onderwijsmanager zouden noemen. Ik weet niet hoe Piet het voor elkaar kreeg, maar ik begreep wiskunde zoals ik het nog nooit had begrepen en in plaats van onvoldoendes haalde ik alleen maar hoge cijfers.

    Dat alles was natuurlijk geweldig, maar waar Piet voor mij echt het verschil heeft gemaakt was toen ik aan het einde van de studie in de problemen kwam. Ik begon in het derde jaar van de opleiding met lesgeven aan een MEAO. Daardoor miste ik soms wel lessen en was het soms lastig om tentamens te doen. Toen onverhoopt ook nog mijn vader ernstig ziek werd en overleed werd het probleem alleen maar groter. In die maanden van zijn ziekte zaten we vaak in het ziekenhuis, ook 's nachts, en daardoor raakte ik steeds verder achterop.

    In de week dat ik hertentamens moest doen, dat was altijd ergens half augustus in de vakantie, werd mijn vader begraven en miste ik belangrijke tentamens om de studie af te kunnen ronden.

    Het was vreselijk. Mijn resultaten en studievoortgang waren een regelrechte puinhoop en ik had geen idee hoe ik het moest oplossen. 

    Na de vakantie nodigde Piet me uit voor een gesprek. Het werd een lang en persoonlijk gesprek. We stonden stil bij mijn situatie, bij het overlijden van mijn vader en bij de studievoortgang. Het was duidelijk; mijn eigen keuzes waren niet altijd even handig geweest en de ziekte en het overlijden van mijn vader zorgden voor een extra 'hobbel'. Maar Piet nam rustig de tijd. Hij sprak als een vader met me. Zakelijk over de studie, maar met gevoel over mijn situatie. En Piet zocht naar oplossingen. Vanaf die dag nam ik me voor, dat leerlingen/studenten die door welke situatie dan ook in de problemen kwamen een zelfde aanpak verdienden en zouden krijgen die Piet mij had gegegeven.

    Helaas leeft Piet al vele jaren niet meer. Een heleboel collega's van de Hogeschool Rotterdam kennen Piet nog goed en weten hoe het met hem is verlopen. Het was helaas een tragisch einde. Nooit heb ik de kans gehad om hem nog eens te vertellen wat hij in augustus 1989 voor mij heeft betekend en hoe hij mij heeft geinspireerd zijn voorbeeld te volgen.

    Voor mij blijft Piet altijd voortleven als de docent/mens die mij heeft laten zien, dat docent zijn niet zozeer een vakinhoudelijk iets is, maar vooral mens zijn.